Ράφα Μπενίτεθ, ένας άξιος αλλά παρεξηγημένος

Η ποδοσφαιρική Ευρώπη γνώρισε για τα καλά τον Ράφα Μπενίτεθ τη τριετία 2001-2004, όταν όντας τεχνικός της Βαλένθια την οδηγούσε από επιτυχία σε επιτυχία. Δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, προημιτελικά Τσάμπιονς Λιγκ, βραβείο καλύτερου προπονητή από το Don Balón, προπονητής της χρονιάς από την ΟΥΕΦΑ για το 2004 και απολαυστικό επιθετικό ποδόσφαιρο, αποτελούν τα διαπιστευτήριά του.

Το καλοκαίρι του 2004, ήταν φυσικό και επόμενο ήταν να κάνει ένα ακόμη βήμα στη καριέρα του. Με τον σταθμό να γράφει «Άνφιλντ». Με τη Λίβερπουλ κατέκτησε το «ιερό δισκοπότηρο» του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ή αλλιώς το Τσάμπιονς Λιγκ στον αλησμόνητο τελικό της Κωνσταντινούπολης. Το 2007 ήταν φιναλίστ του ίδιου θεσμού. Καθόλου άσχημα 2 τελικοί σε 3 σεζόν. Η ομάδα πλέον είχε αποκτήσει νοοτροπία νικητή. Από τους φίλους της ομάδας του Μέρσεϊσάιντ αγαπήθηκε όσο λίγοι (ποιος ξεχνά το σύνθημα Ράφα, Ράφα, Ράφαελ… που δονούσε το ΚΟΠ) αλλά και μισήθηκε επίσης όσο λίγοι. Όμως το όνομά του τοποθετείται δίπλα σε αυτά των Πέισλι και Φάγκαν που κατέκτησαν τον σημαντικότερο –σε διασυλλογικό επίπεδο- τίτλο παγκοσμίως. Βεβαίως, μεταξύ άλλων, δεν ξεχνάμε το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ του 2005 και το Κύπελλο Αγγλίας του 2006. Σε ατομικό επίπεδο ήταν επίσης προπονητής της χρονιάς από την ΟΥΕΦΑ για το 2005 αλλά και 5 φορές προπονητής του μήνα από την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Το καλοκαίρι του 2010 και ενώ το 2009 είχε τερματίσει με τη Λίβερπουλ στη δεύτερη θέση της Πρέμιερσιπ, τερματίστηκε η συνεργασία του με την Αγγλική ομάδα. Κάτι η κόντρα του με την τραγελαφική διοίκηση των Χικς-Τζίλετ, κάτι η μη κατάκτηση του πρωταθλήματος, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε. Επιθυμία και αμφότερων των πλευρών. Έφυγε από το λιμάνι αφήνοντας λίγους αλλά «ορκισμένους» φίλους.
Είχα τη τιμή να τον γνωρίσω από κοντά στο γήπεδο “Γ. Καραϊσκάκης” τον Σεπτέμβριο του 2004. Ένας πραγματικός κύριος, πρόθυμος να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση.
Επόμενη στάση στη ποδοσφαιρική διαδρομή του Μαδριλένου τεχνικού το Μιλάνο και η Ίντερ. Σημαντικότερη στιγμή στη καριέρα του με τους «νερατζούρι» η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων το 2010 στη Ιαπωνία. Μια καριέρα που τερματίστηκε σύντομα και άδοξα.
Πολλοί του καταμαρτυρούν αδυναμίες, περισσότεροι του εξαίρουν προτερήματα. Και πώς να μην το κάνουν μετά από όλες αυτές τις περγαμηνές και τις επιτυχίες. Έχοντας κατακτήσει όλους τους Ευρωπαϊκούς τίτλους, μοναδικό «μελανό» σημείο είναι ότι δεν έφερε το πρωτάθλημα στο Άνφιλντ. Κατέκτησε όλα αυτά και έφυγε από το λιμάνι ως looser. Πόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς οι άνθρωποι τελικά...
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ίσως να αναλάβει τον πάγκο της Ατλέτικο Μαδρίτης. Αν ζούσε ο πατέρας του, που ήταν φαν των “ροχιμπλάνκος” θα ήταν περήφανος. Η μητέρα του που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της Ισπανικής πρωτεύουσας καθώς είναι γνωστή για την αγάπη της προς τη Ρεάλ, δεν ξέρω…