Θα τη ξαναθυμηθούν στις επιτυχίες...

Σήμερα κάνω αναδημοσίευση ενός κειμένου που είχα δημοσιεύσει αρχικά τον Δεκέμβριο του 2005 στις εφημερίδες "Έθνος", GOAL News" και "Φως των Σπορ". Μήπως είχα δίκιο τότε;
Είμαι ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που τις χρυσές ημέρες του EURO 2004 βγήκαμε στους δρόμους φορώντας υπερήφανοι τις φανέλες της Εθνικής και κρατώντας Ελληνικές σημαίες και κασκόλ για να πανηγυρίσουμε αυτές τις μοναδικές στιγμές, που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν είχαμε φανταστεί!
Πριν από το φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία στις 16/11, η πλειοψηφία των Ελλήνων ακούσαμε με ανακούφιση την είδηση της παραμονής του Ότο Ρεχάγκελ και του Γιάννη Τοπαλίδη στον πάγκο της Εθνικής. Όλοι όμως ξέρουμε ότι η αχαριστία είναι ένα από τα συστατικά της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα...
Παρ’ όλο που σε αυτούς του δύο αναλογεί ένα από τα μεγαλύτερα μερίδια για τον άθλο που πετύχαμε στη Πορτογαλία, κάποιοι (ευτυχώς λίγοι) αντί να πανηγυρίσουν και αυτοί εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους!
Μόλις ο Ρεχάγκελ ανέλαβε την Εθνική Ελλάδας, όλοι τον χαρακτήρισαν τρελό! Μας πήρε από την ανυποληψία και το μηδέν και πέτυχε το θαύμα!
Έκανε την υπέρβαση και μας οδήγησε στην καταξίωση και στο ψηλότερο σκαλί. Μας οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης! Μας έκανε ομάδα και μας χάρισε πρωτόγνωρες εμπειρίες και ένα τίτλο που είχε σαν αποτέλεσμα το σεβασμό των μεγάλων δυνάμεων του ποδοσφαίρου και τη συμμετοχή μας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών ως πρωταθλητές Ευρώπης...
Λόγω του... δοξασμένου παρελθόντος επί εποχών Γεωργιάδη, Πολυχρονίου και Δανιήλ που τα 3 γκολ παθητικό ήταν σύνηθες φαινόμενο με αποκορύφωμα το εξευτελιστικό 7-1 του Γεωργιάδη στη Δανία το 1989, πήγαμε στην Πορτογαλία με στόχο να πετύχουμε τουλάχιστον ένα γκολ. Μόλις μάλιστα μίλησε ο Τσιάρτας για 3 νίκες στη φάση των ομίλων, συνηθισμένοι από τα χαστούκια νομίσαμε ότι αστειεύεται!
Την τελευταία φορά πριν το 2004 που συμμετείχαμε σε μεγάλη διοργάνωση ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, τότε που ο Παναγούλιας αντί να κάνει προετοιμασία με την Εθνική, τη γύρναγε 40 ημέρες στις ΗΠΑ από εδώ και από ‘κεί, λες και ήταν τσίρκο!
«Συνηθισμένοι» σε συμμετοχές σε μεγάλες διοργανώσεις, όταν αποκλειστήκαμε στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γρεμανίας, πολλοί απαίτησαν την απομάκρυνση του Γερμανού. Αντί να τον υμνούμε που μας έκανε μάγκες, που ήταν ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της Εθνικής όπου στα αποδυτήρια υπήρχε άριστο κλίμα και που αντί να φύγει σαν πρωταθλητής Ευρώπης και να αναλάβει την εθνική Γερμανίας, έκανε αυτό που του έλεγε η καρδία του και έμεινε να αλλάξει την ηττοπαθή νοοτροπία και ψυχολογία που επιμελώς είχαν δημιουργήσει οι προκάτοχοί του και κατάφερε να μας βγάλει στους δρόμους...
Πριν καν συμπληρωθεί 1,5 χρόνος από αυτή τη τεράστια επιτυχία, κάποιοι από αυτούς που έτρεχαν πίσω από την Εθνική ομάδα για να κλέψουν λίγη από τη λάμψη και τη δόξα της, που πήγαιναν στο αεροδρόμιο και στο Καλλιμάρμαρο για να την υποδεχτούν, που κυνηγούσαν παίκτες και προπονητές για να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί τους, που μιλούσαν με διθυράμβους, για τον βασιλιά Ότο Ρεχάγκελ και τα παλικάρια του, που εκθείαζαν τις ικανότητες παικτών και τεχνικής ηγεσίας, που φωνάζανε «δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ» και που δηλώνανε αιώνια πίστη σε αυτή την ομάδα, τη λοιδορούν και μιλάνε για υπερβολική δόση τύχης, για στημένο EURO, για περιορισμένες ικανότητες των διεθνών μας και για λανθασμένη νοοτροπία και ανικανότητα της τεχνικής ηγεσίας! Η προσωποποίηση της αχαριστίας...
Άλλοι πάλι μιλούν για κλειστό γκέτο. Αυτό το γκέτο δεν ήταν που κατέκτησε το ευρωπαικό πρωτάθλημα;
Δυστυχώς, είμαστε ένας λαός που ξεχνάει εύκολα και θυμάται όποτε θέλει, που απομυθοποιεί από τη μία στιγμή στην άλλη και που οι «προπονητές», οι «αναλυτές» και οι «ειδήμονες» περισσεύουν...
Όμως θα ξανάρθουν επιτυχίες και στιγμές δόξας γι’ αυτή την ομάδα και θα γραφτουν πάλι χρυσές σελίδες στην ιστορία της και τότε θα δούμε πόσοι θα αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, θα τη ξαναθυμηθούν και θα βρεθούν κοντά της...
Νίκος Νικολάου